باز سؤال كرد كيست ؟ گفت : محمد - عليه الصلاة و السلام - . اسماعيل گفت : او را طلبيده‌اند ؟ روح الامين گفت : آرى ! آن‌گاه در را بگشود و گفت : مرحبا به فنعم المجىء جاء ! حضرت رسول به اين دستور و با مرافقت جبرييل ، طبقات سماوات را در نوشته ، غرايب و عجايب بسيار ملاحظه فرمود . آدم را در آسمان اوّل ، يحيى و عيسى را در آسمان دوّم ، يوسف را در آسمان سوّم ، ادريس را در آسمان چهارم ، هارون را در آسمان پنجم ، موسى را در آسمان ششم و ابراهيم را در آسمان هفتم ديده ، به هريك از انبياى عالىشأن ، مراسم تحيّت تقديم كرد و پس از طىّ طبقات سماوات ، عجايب و غرايب بىنهايت ملاحظه فرموده ، به سدرة المنتهى رسيد و آن درختى است كه ميوه‌اش در بزرگى ، بزرگ و برگش مانند گوش فيل و غاشيه‌اش از نور خداوند جليل مىباشد و چند فرشته در حوالى آن شجره بودند كه غير از علّام الغيوب ، كسى عدد آن را نمىداند و مقام جبرييل در ميان آن درخت است . از حضرت نبوى منقول است كه فرمود : در اصل سدرة المنتهى چهار نهر ديدم ؛ دو نهر ظاهر و دو نهر مخفى ، آن‌را از جبرييل پرسيدم ؛ جواب داد : دو نهر باطن ، داخل آن‌ها و در بهشت است و دو نهر ظاهر ، نيل و فرات است . به ثبوت پيوسته كه در نواحى سدرة المنتهى ، سه ظرف به نظر انور خير البشر درآوردند ؛ يكى پر از عسل ، ديگرى از شير و سوّمى از خمر ، خير البشر به شير ميل فرمود و آن‌را بياشاميد . جبرييل گفت : نيكو كردى ، فطرت را گرفتى ؛ يعنى دين اسلام را فراگرفتى ، تو و امّت تو بر آن خواهند بود ، اگر خمر را مىآشاميدى ، امّت تو گمراه مىشدند و اگر به عسل ميل مىنمودى ، حلاوت دنياى دنى ، ايشان را فريفته مىساخت .